เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2565 เถ้าแก่โรงกลึงเมืองระยอง จัดงานเลี้ยงประกาศขอขมาพนักงานลูกจ้าง ขอให้ยกโทษให้หากใช้วาจาไม่สุภาพระหว่างการทำงานในปีที่ฝ่านมา ปกตินายจ้างกับลูกน้องเปรียบเหมือนไม้เบื่อไม้เมากระทบกันทุกวันบางคนก็ทนอยู่ได้ บางคนทนไม่ได้ก็ต้องลาออกไป หรือหนีออกไป ไม่ก็ทำร้ายนายจ้างจนถึงชีวิตก็มี

แต่ที่จังหวัดระยอง ห้างหุ้นส่วน ระยองการเฟือง ของนายฉัตรชัย ภัทรนาวิก อายุ 53 ปี เจ้าของโรงกลึงขนาดใหญ่มีเครื่องจักรมากมายติดอันดับ 5 ของประเทศ มีลูกค้าจากทั่วประเทศมาใช้บริการ มีลูกจ้างกว่า 30 คน เป็นศูนย์รวมของวัยรุ่นเกเร คนเร่ร่อนไม่มีอาชีพก็นำมาขัดเกลาดัดนิสัย นำมาฝึกให้เป็นช่างจนเป็นเถ้าแก่มาแล้วหลายราย

พอครบรอบทุกปีจะมีงานเลี้ยงขอบคุณและขอขมาลูกจ้าง ส่วนเงินที่จัดงานก็นำมาจากขี้เหล็กที่เหลือจากการกลึงจากทุกแท่นตลอดทั้งปีได้เงินไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนบาท จึงถือว่าเป็นเงินของลูกจ้างเองที่ช่วยกันเก็บเศษเหล็กไว้

นายฉัตรชัย ภัทรนาวิก กล่าวว่าตนปกครองลูกจ้างแบบพี่แบบน้อง ตลอดการทำงานทุกปีต้องมีพูดจาดีบ้างไม่ดีบ้างถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้าง กระทบกระทั้งกันบ้าง เจนตนาที่แท้จริง เถ้าแก่ก็อยากให้ทุกคนได้ดิบได้ดีเติบโตเป็นเถ้าแก่เหมือนกับตน เพราะตนเองก็เริ่มต้นจากการเป็นลูกจ้างเขามาก่อน

เถ้าแก่น้ำใจงามกล่าวอีกว่า ปีละครั้งตนจะจัดงานเลี้ยงลูกน้องทุกแผนกตั้งช่างกลึง คนขับรถ เลขา แม่บ้าน ก่อนเริ่มงานเลี้ยงตนจะทำพิธีให้พรและกล่าวขอขมาลุกน้องทุกคนที่ตลอดทั้งปีได้พูดดูถูกต่างๆนาๆ แต่ไม่กล้าโต้ตอบ ก็ขอให้อโหสิกรรม

หรือถ้าใครไม่พอใจตัดสินใจลาออกไป แล้วไปไม่สุดก็สามารถกลับเข้ามาทำงานที่นี่ได้ตลอด เพราะที่นี่เหมือนบ้านของทุกคน ยินดีต้อนรับเสมอ ส่วนตัวเชื่อว่ากว่า 10 ปีที่ดำเนินกิจการมาตั้งแต่โรงงานไม่มีอะไรจนเจริญก้าวหน้าขึ้นทุกวันนี้ ก็เพราะการขอขมาลูกจ้างอย่างสม่ำเสมอนั้นเอง